Grčki Uzo: Istorija, običaji i najbolji način da ga poslužite

Šta je uzo? To je pitanje koje mnogi ljudi postavljaju kada čuju za ovaj napitak koji potiče iz Grčke. Grčki uzo je vrsta rakije koja se dobija destilacijom grožđa, anisa i drugih biljaka. Uzo ima karakterističnu aromu i ukus anisa, a boja mu je obično bistra ili žućkasta. Grčki Uzo se obično pije rashlađen, sa ledom ili vodom, a može se koristiti i za pripremu koktela i drugih pića.

U ovom blog postu ću vam predstaviti neke zanimljive činjenice o uzou, njegovoj istoriji, načinu proizvodnje i potrošnje, kao i neke savete kako da uživate u ovom grčkom specijalitetu.

Grčki Uzo: Istorija

Grčki uzo ima dugu i bogatu istoriju koja seže još u antičko doba. Prema nekim izvorima, uzo je nastao kao naslednik starogrčkog pića zvanog ouzo, koje se pravilo od grožđa i meda. Međutim, drugi izvori tvrde da je uzo zapravo poreklom iz Turske, gde se zvao raki, i da je došao u Grčku tokom Otomanske vladavine. U svakom slučaju, uzo je postao deo grčke kulture i tradicije, i danas se smatra nacionalnim pićem Grčke.

Grčki Uzo: Način proizvodnje

Uzo se proizvodi destilacijom grožđa, anisa i drugih biljaka koje daju aromu. Grožđe se prvo pretvara u vino, koje se zatim destiliše u bakarnim kazanima. Destilat se zatim meša sa anisom i drugim biljkama, kao što su korijander, komorač, karanfilić, cimet i slatki koren. Ova mešavina se ponovo destiliše, a zatim ostavlja da odleži u drvenim buradima ili staklenim bocama. Uzo ima jačinu od oko 40% alkohola.

Grčki Uzo: Način potrošnje i uživanja

Uzo se obično pije rashlađen, sa ledom ili vodom. Kada se doda voda, uzo menja boju iz bistre u mlečno belu, što je poznato kao „efekat louche“. Ovo je zbog toga što anis sadrži ulje koje je rastvorljivo u alkoholu, ali ne i u vodi. Kada se pomešaju alkohol i voda, ulje se izdvaja i stvara mutnu emulziju.

Grčki Uzo

Uzo se može piti samostalno, kao aperitiv ili digestiv, ili uz grickalice i meze (male porcije hrane). Tipične grickalice koje se služe uz uzo su masline, sir, hleb, salata, lignje, sardine, jagnjetina i druge vrste mesa. Uzo se takođe može koristiti za pripremu koktela i drugih pića.

Na primer, možete napraviti ouzini (uzo sa džinom), ouzito (uzo sa limunom i nanom), ouzorita (uzo sa tekilom i limetom) ili ouzonic (uzo sa tonikom).

Saveti za uživanje u uzou

Ako želite da probate uzo ili da ga bolje upoznate, evo nekoliko saveta koji će vam pomoći da uživate u ovom piću:

  • Birajte kvalitetan uzo koji ima oznaku porekla (PDO) ili geografsku oznaku (PGI). Ove oznake garantuju da je uzo proizveden po tradicionalnim receptima i standardima kvaliteta.
  • Pijte uzo polako i umereno, jer je ovo jako piće koje može brzo da vas opije. Takođe, pijte dosta vode ili drugih bezalkoholnih pića između gutljaja uzou, kako biste sprečili dehidraciju i mamurluk.
  • Uživajte u uzo u dobrom društvu i uz dobru hranu. Uzo je piće koje se pije uz društvo, uz razgovor i smeh. Takođe, uzo je odličan pratilac za razne vrste hrane, posebno za morske plodove, sireve i meso.
  • Eksperimentišite sa različitim vrstama i ukusima uzou. Uzo dolazi u raznim varijantama, zavisno od regije, proizvođača i biljaka koje se koriste. Možete probati uzo sa više ili manje anisa, sa drugim aromatičnim biljkama, sa voćem ili medom. Nađite onaj koji vam najviše odgovara vašem ukusu i raspoloženju.

Uzo je dio grčke kulture i istorije, a postoje i muzeji posvećeni ovom nacionalnom piću.

Jedan od najpoznatijih muzeja uzo je Muzej uzo Barbayanni u Plomariju na ostrvu Lezbos.

Muzej uzo Barbayanni

Grčki Uzo

Muzej Barbaiannis Ouzo prikazuje vekove predanog rada na izradi ovog tradicionalnog alkoholnog pića, koje je u osnovi grčko piće sa ukusom anisa. Ali pre nego što uđemo u karakteristike muzeja, hajde da ispitamo korene ovog pića i kako se porodica Barbajanis odnosi prema njima, kako bismo razumeli njegovu važnost.

Preteča uza bio je cipuro, slično alkoholno piće poznato i kao raki na istočnoj strani. Njegova destilacija je postala popularna tokom Vizantijskog i Otomanskog carstva, ali tek nakon sticanja nezavisnosti Grčke, u 19. veku, kada se uzo pojavio na sceni, uzimajući Lezbos kao centar svoje proizvodnje.

Većina izvora ukazuje na Efstatiosa J. Barbajanisa, čoveka sa iskustvom u različitim procesima destilacije, kao odgovornog za ovu primenu. Saznanje o Barbajanisu stečeno je u Odesi, ruskom gradu odakle je on bio.

Međutim, 1860. godine emigrirao je u Grčku, tačnije u luku Plomari, na ostrvu Lezbos. Kako je ovo područje oduvek bilo veoma plodno i imalo pristup tekućim vodama, mnoštvo neobičnog bilja, od kojih je mnogo slatkog mirisa – zajedno sa brojnim vrstama anisa, dalo je priliku gospodinu Barbajanisu da praktično pokaže svoje znanje. Rezultat njegovog eksperimentisanja bio je visokokvalitetni uzo.

Duga tradicija

Vraćajući se u današnje dane, vredi napomenuti da tradiciju koju je započeo Efstatios Barbajanis njegova porodica čuva više od 140 godina jer i dalje praktikuje isti postupak destilacije uzoa. Takođe biraju sastojke istog kvaliteta koji su korišćeni i u prošlosti, iako je originalna receptura unapređivana tokom pet generacija koje drže ovu tradiciju.

Međutim, i pored toliko vremena koje je prošlo, recept je i dalje tajna. Takođe je važno istaći da sve ove navike i tehnike vezane za izradu uza koegzistiraju sa tehnologijom u savremenom naselju, još uvek u Plomariju, koje je privatno vlasnik Barbajanovih naslednika.

Grčki Uzo

Zbog toga su tradicionalne tehnike kombinovane sa proizvodnim kapacitetima koji su dostupni u današnje vreme kako bi se uzeli najbolje iz oba doba. Zato muzej Barbaiannis Ouzo, koji se nalazi pored sadašnje destilerije, omogućava posetiocima da dođu u kontakt sa svim ovim činjenicama. Dakle, možete da vide originalnu opremu koja je korišćena za flaširanje i etiketiranje Ouzo Barbaianni Blue, zajedno sa drugim elementima vezanim za njegovo poreklo.

Muzej ima i neke druge važne elemente, kao što je prvi alembik koji je korišćen za testiranje tajnih recepata, koje koristi porodica Barbaiannis. Doneto je iz Konstantinopolja, gde je napravljeno 1858. godine.

U zaključku, muzej Barbaiannis Ouzo ističe tradiciju vezanu za ovo tipično piće, čije se poreklo dugo poštovalo. U stvari, Ouzo Barbaianni do danas ostaje sinonim za proizvode vrhunskog kvaliteta u celoj Grčkoj.